Gepost op

Mijn droombaan

De één is fysiek niet sterk genoeg, de ander kan het makkelijk aan.
Ik zat op het randje. En omdat ik nu kan zeggen dat ik ben aangenomen, en geen spijt heb van mijn keuze, is het tijd om hier open over te praten.

Sinds ik me kan herinneren heb ik last van mijn knieën gehad. Ik werd gepest om hoe ik loop. Mijn knieën staan scheef, mijn enkels zijn plat en mijn heupen staan gedraaid. Dit heb ik zelf nooit door gehad, tot er opmerkingen over kwamen. Sindsdien ben ik me er meer dan bewust van. Ik houd mijn tas voor mijn benen als ik recht op je af loop, en draag vaak rokken om mijn rare loopje te verdoezelen.

In 2009 begonnen mijn banden langzaam te verslappen. 10881732_750241975072412_1452573694821900896_nOndanks alle fysiotherapie die ik heb gehad heeft het weinig geholpen. vanaf 2013 merkte ik pas echt het verschil. Hoe ik eerst nog twee uur kon staan, kon ik in 2014 nog maar drie kwartier. Dit was een harde klap. Ik zag mijn droombaan in duigen vallen. Ik heb plannen gemaakt naar mijn knieën hun wens. Parttime doen wat ik leuk vind, en parttime een zittende baan er naast doen. Ik vond het prima. Als ik voor een deel maar mijn droom kon waarmaken.

Begin 2015 kwam het ziekenhuis na tientallen bezoeken met het verlossende antwoord: Mensendieck therapie. Dit lijkt erg op fysio, maar Mensendieck focust vooral op het versterken van de benen. Elke avond weer dezelfde oefeningen. Ik ben er helemaal zat van. Maar, het werkt wel. Ik kan weer langer staan en lopen, voel me sterker in de benen en heb minder pijn. Hierna volgt een traject van medische fitness.

Ik durf met trots te zeggen dat ik het leukste beroep van de wereld krijg.
Ik word kapper.

Lisa